Giallo

Giallo:

“Giallo” İtalyanca’da “sarı” anlamına gelir ve bu tür adını, o dönemde ve öncesinde İtalya’da basılan ucuz polisiye-gerilim romanlarının kapaklarının genelde sarı renkte olmasından almaktadır. Bu tür romanların Giallo formatını tema anlamında beslediği söylenebilir.

Giallo türünün sinemada ilk yansımasını 1969’da Dario Argento’nun çektiği “The Bird with the Crystal Plumage (LUccello Dalle Piume di Cristallo)” adlı filmle bulduğu görüşü hakimse de, Argento’nun vatandaşı ve tarz anlamında kendine örnek aldığı Mario Bava’nın da daha önce çekilmiş bu türe ait olabilecek bazı filmleri bulunur. Bava’nın 1963 tarihli La ragazza che sapeva troppo (The Girl Who Knew Too Much) filmi bu türün ilk örneğidir.

Giallo aslında bir Amerikan biçimi olan ve 30’lardan itibaren Amerikan korku sinemasında yaygın olarak uygulanan “Whodunnit” (Kim Yaptı) polisiye biçiminin bir yeniden sunumudur. Aynı zamanda Exploitiation (İstismar – Sömürü) sinemasının izlerine sahiptir. Özellikle Hitchcock’un 1960 tarihli klasiği Psycho’nun (Sapık) bu türün ortaya çıkmasında büyük etkisi olmuştur. Giallo biçimi whodunnit geleneğini kullanarak ve Psyco tarzı öyküleri istismar ederek, orijinalinde olduğu gibi psikolojik ve temelli değil, yüzeysel ve görsel anlamda ve barok bir sunumla aktarır. İstismar sinemasının birçok diğer alt örneklerinde görülen kadın ve cinsellik istismarı da Giallo biçiminin doğal bir ekidir. Cinayet sahnelerinde kurbanların ağırlıklı olarak kadın olması ve ölüm biçimlerinde kadın cinselliğine baskı yapılması bu türün bir diğer özelliğidir.

One thought on “Giallo

  1. Dario Argento’nun TENEBRE’si bu tür için çok yerinde bir örnek olur.Favori yönetmenimin aynı zamanda en iyi filmlerinden biridir. Giallo ve gore hakkında fikir sahibi olmak isteyenlere Tenebre’yi izlemelerini öneririm.

Bir Cevap Yazın