dead-space-downfall

Yönetmen:Chuck Patton
Senaryo:Justin Gray, Jimmy Palmiotti
Oyuncular:Jim Cummings, Kelly Hu, Nika Futterman
Yapım Yılı: 2008
Ülke: ABD


Konu: Animasyon türündeki bu film büyük olaslılıkla şimdiye dek yapılmış en kanlı animasyon yapım. Dead Space adlı oyunun filmleştirildiği bu yapımda olaylar uzak bir gelecekte, uzayda geçiyor.

Maden kolonisi kurulmuş bir gezegende devasa büyüklükte bir cisim buluyorlar. Bu cisim uzaylılar tarafından yapılmış izlenimi veren siyah pürüzsüz bir kütle. Bir süre sonra cisim etrafındaki canlıları etkilemeye ve onları çıldırtmaya başlıyor. İnsanlar zombileşip başkalaşıyorlar. Virüs maden kolonisine yaklaşan uzay gemisine de bulaşıyor. Gemideki bir avuç asker zombilere karşı direnmeye çalışıyorlar.

Animasyon olmakla birlikte, çocuklara izletilmesi tavsiye edilmez.










Blood: The Last Vampire

Yönetmen:Hiroyuki Kitakubo
Senaryo:Kenji Kamiyama, Katsuya Terada
Oyuncular:Youki Kudoh, Saemi Nakamura
Yapım Yılı: 2000
Ülke: Japonya


Konu: Yıl 1966. Japonya halen ABD denetimi altındadır. Saya, insan kılığında gezen yaratık ve vampirleri ortaya çıkararak yok eden gizli bir uluslararası örgütün Japonya şubesinde görev alan bir avcıdır. Samuray kılıcı ile ortamdan ortama akan Saya’ya yeni bir görev verilir. Yakınlardaki Amerikan hava üssünde bir takım vampirlerin cirit attığı bildirilmiştir. Saya, bir öğrenciymiş gibi buradaki liseye kaydedilir. Sınıf arkadaşlarının vampir olabileceğinden şüphelenen Saya, biletlerini Halloween gecesi kesmeye karar verir. Ancak kol kırılıp yen içinde kalamayacak ve olaya daha büyük ve daha kötü bir yaratık da maydanoz olacaktır. Buffy the Vampire Slayer’ın bir nevi animasyon ve Japon malı uygulamasını andıran bu yapım, ne yazık ki biraz kısa: 48 dakika.




Tetsuo Iron Man

Yönetmen:Shinya Tsukamoto
Senaryo:Shinya Tsukamoto
Oyuncular:Tomorowo Taguchi, Kei Fujiwara, Shinya Tsukamoto
Yapım Yılı: 1989
Ülke: Japonya


Korku Filmleri Yorumu: Korku sinemasında “Body Horror” (Türkçe ne diyebilirim bilmiyorum: “Deformasyon Korkusu” bir seçenek olabilir) olarak nitelendirebileceğim alt türe ait önemli bir film Tetsuo. Deformasyon Korkusu, korku sinemasında en geç ortaya çıkmış olan temalardan biridir. Post modernizmin toplumlara ve kültürlere giderek daha fazla hakim olması ve endüstrileşmiş toplumdan post-endüstriyel topluma geçişle birlikte topluma bilinç düzeyinde hakim olan korkular da evrilir. Artık eskisi gibi, gotik sinemaya ait olan kalıplaşmış temalar (kurtadamlar, vampirler falan filan) korkutucu bulunmamaktadır. Özellikle 80’li yıllardan başlayarak bu türlerde yapılan filmlerin de zaten komedi, macera vb, salt korku dışı açılımları daha çok kurcaladıklarını görmekteyiz. Buna karşılık özellikle 60’ların sonu ve 70’lerde endüstriyel toplumlardaki toplumsal alt kültürler arasındaki artan sürtüşmeler ise slasher türünün ortaya çıkmasına neden olmuştur. 70’ler sonu ve daha çok 80’lerde ise nıspeten orijinal bir tür, “deformasyon korkusu” (body horror) olarak karşımıza çıkar. Bu tür, o zamana değin neredeyse hiç sorgulanmamış olan, ve tabiri yerindeyse “çantada keklik” olarak nitelenen bir bilinci (vücutsal bütünlük üzerine mantıksallık bilinci) sorgulamak suretiyle izleyiciyi korkutmayı hedefleyen, aynı zamanda da felsefi açılımları olan bir şok türüdür.

Giderek daha büyük bir hızla endüstileşen ve evrilen toplumlarda gözlemlenen mekanikleşme, insanın organik varoluşu ile sürekli bir zıtlaşma içerisindedir. Body Horror, bu zıtlaşma üzerinde anlatılar geliştirir. 70’lerde yine endüstrileşmeye bağlı olarak ortaya çıkmış olan Apokaliptik (Dünyanın Sonu) anlatım biçiminden, anlattığı öykülerin mikro düzeyde olması (birey düzeyindeki deformasyon korkusunu ele alması ile) nedeniyle ayrılır ve dolayısıyla daha az politiktir. Post endüstriyel ve post-modern kültürün ruhuna uygun, algı düzeyinde oldukça bireysel bir alt türdür.
Body Horror’ın şüphesiz en büyük ve önemli anlatıcısı David Cronenberg. Yönetmen 70’lerdeki ilk filmlerinden başlayarak, bu temada birçok filmi ardı ardına üretir. Shivers, Rabid, Brood, Scanners, Videodrome, The Fly… Yine çok önemli bir başka “David” olan, David Lynch’in ilk filmi Eraserhead de endüstrileşme korkusu üzerinde yükselen bir body horror örneği olarak görülebilir. Jan Svankmajer ise stop-motion animasyon türünde dünyanın en başarılı yönetmenlerinden biridir ve özellikle korku anlatılarını animasyon türünde teslim ettiğini görürüz. Bu üç yönetmenin isimlerini belirtmek istedim; çünkü “Demir Adam Tetsuo” en iyi bu şekilde anlatılabilir: Bir Cronenberg anlatısının, David Lynch’in Eraserhead dünyasında Svankmajer tekniğinden yararlanarak anlatılması.

Tsukamoto’nun ilk uzun metrajı olan Tetsuo, bir “metal manyağını” izlediğimiz görüntülerle açılır. Kişizat, çevreden topladığı metal parçalarını evine getirir. Daha sonra da keskin bir neşterle baldırını yararak, parçalardan birini kesikten içeri sokar. Daha sonra da bacağını sarıp, bu küçük modifikasyonun verdiği neşeyle sokağa koşmaya çıkar. (teknolojiye uygun vücutsal bir mükemmeleşme arzu edilmektedir). Ancak henüz daha iki adım gitmemişken bir araba tarafından ezilir. (Ya da belki de bu bir tür çiftleşme ve çoğalmadır) Öldüğünü düşünürüz ama daha sonra “çok başka bir imajla” intikam için geri dönecektir. Kendisinin ölümüne neden olmuş olan arabanın şöförü de bu farklı varoluş moduna, sanki bir virüse maruz kalmış gibi (ya da cinsel bir hastalık kapmış gibi?) geçer ve vücudundan metal parçaları çıkmaya başlar. Filmin sonu, bu yeni varoluş biçimini tüm dünyaya müjdeler niteliktedir ve Body Horror türünün bazı örneklerinde görülen apokaliptik bir dönüşümle de politikleşir. Dünyanın en ileri endüstriyel toplumlarından biri olan Japon toplumundaki modern korkuları ele alan ve bu anlamda literatür değeri de olan bir yapım olarak etiketleyebiliriz filmi.

Tetsuo çok çok düşük bir bütçeyle çekilmiş siyah beyaz bir yapım. Ancak katiyen çiğ değil. Sinematografi çok başarılı. Steady cam ve sabit kameranın birlikte kullandıldığı filmde, steady ve sabit arasındaki geçişler dikkat çekici. Özellikle montaj çok incelikle ve düzgün yapılmış. Stop motion animasyon tekniği ve tasarımlardaki sanatsal yaratıcılık (kostüm ve set işçiliğini birlikte ele almalıyız) görmeye değer. Buna karşılık düşük bütçe özellikle kostümlerde, film siyah beyaz olmasına rağmen, kötü görüntülerin de ortaya çıkmasına neden oluyor. Müzik olarak endüstriyel rock kullanılmış ve filmle çok iyi bütünleşmiş. Tematik yoğunluk ve öyküye dayalı detay eksikliği ise 80 dakikalık süreye ve estetik güzelliğe rağmen bazı bölümlerde filmin sıkıcı olmasına neden olabiliyor. Tetsuo’nun yine Shinya Tsukamoto tarafından çekilmiş, 1992 tarihli Tetsuo: Body Hammer isimli bir devam filmi de var.

David Lynch’in Eraserhead evreni, Jan Svankmajer animasyonunun tadı ve Cronenberg teması üzerindeki özgün mangavari sentezi ile Tetsuo korku sevenler için iyi bir arşivlik.










Katakurilerin Mutluluğu

Yönetmen:Takeshi Miike
Senaryo:Ai Kennedy, Kikumi Yamagishi
Oyuncular:Kenji Sawada, Keiko Matsuzaka, Shinji Takeda, Naomi Nishida, Kiyoshiro Imawano
Yapım Yılı: 2001
Ülke: Japonya


Korku Filmleri Yorumu: Bilumum acımasız ve vahşi korku filmini lay lay lom diye seyreden benim gibi biri için özellikle, korkutucu, kanımı donduran, ürkütücü bir deneyim. Ne zamandır söylüyorum size, inanmıyorsunuz. Takeshi Miike gezegendeki en manyak yönetmendir. İşte kanıtı. Bunun üstüne birşey daha isterseniz benden bu kadar bilesiniz. Komedi, Korku, Gerilim, Müzikal ve Animasyon bir arada. Ve katakiru ailesi çok mutlu – aman yarabbim!!! Bu sırıtkan mutluluk karşısında resmen kanım dondu. Mutluluk sizce de hastalıklı birşey değil mi? Kuş uçmaz, kervan geçmez bir dağ başında bir pansiyon açıyor katakirular. Ama nedense hiç müşteri gelmiyor. :) Sonra fırtınalı bir günde ilk müşterileri geliyor nihayet ama onu da ertesi gün kendini öldürmüş buluyorlar. Katakirular bir yandan ŞARKILAR SÖYLER, DANS EDER (LAY LAY LAY LAY LOOOOOO: Çok ciddiyim yarabbim çok korkunç!!) ve aile erdemlerinden, mutluluktan bahsederlerken diğer yanda otellerine gelen insanların kendilerini öldürmelerine neden olan mutsuzlukları, sefaletleri, erdemsizlikleri, rezillikleri bir arada. Müşterilerinin ölümü karşısında ne yapacaklarını bilemeyen katakirular en sonunda mutlulukları bozulmasın diye onları bahçeye gömmeye karar veriyorlar. İnanılmayacak biçimde tuhaf bir film. Yalnızca kağıt üzerinde, korku, mutluluk, komedi, muzikal dans ve animasyon türlerini birleştirerek de tuhaf olmuyor üstelik. Baştan sona her karesiyle tuhaf, bir kere seyretseniz bile, yarattığı rahatsız yorgunluk nedeniyle bir daha görmeyi istemeyeceğiniz umut, mutluluk, huzur ve zombilerle dolu bir film. Nasıl anlatacağımı da bilemedim. Gülmek, eğlence, sıkıntı ve tedirginlik bir arada. Herşey birbirine karıştı. Yanacak yakında devreler Miike sayesinde.










alice.jpg

Yönetmen:Jan Svankmajer
Senaryo:Jan Svankmajer, Lewis Carroll (roman)
Oyuncular:Kristýna Kohoutová
Yapım Yılı: 1988
Ülke: Çekoslavakya


Korku Filmleri Yorumu: Stop motion animasyonun ustası Svankmajer’in yeni bir filmini bulup izleyebildiğim için doğrusu çok mutlu oldum. Çek yönetmenin filmlerinin korku filmleri arşivimde çok özel bir yerleri var. Alice harikalar diyarında öyküsünü kalbiniz el verirse bir de Svankmajer’in animasyon tekniğiyle ve acımasızlığı ile izleyin bakalım. Yönetmenin gerçek ve animasyonu birlikte kullandığı filmleri en etkilileri, özellikle de Otesanek (Little Otik) filmi gerçekten çok korkunç bir masaldı. Masallar zaten nedense hep korkunç geliyorlar bana. Svankmajer de aynı bu şekilde hissediyor olacak, masallara haklarını veriyor. Alice animasyon yönü daha ağır bir film. Kesinlikle çocuklara göre bir film değil. Karnından talaşlar dökülen O tavşanı (doldurulmuş) bir an görmek bile çocuğunuzun sinirlerini bozmaya yeter. Gece yarısı kuşağında tek başınıza izlenebilecek türden. Tabi bulabilirseniz, çünkü Svankmajer filmlerini bulmak gerçekten çok zor.